Zoals eerder toegezegd, zou ik jullie op de hoogte houden over de voortgang en het herstel van mijn schildklieroperatie. Eerlijk gezegd, stond mijn hoofd er direct na de operatie niet naar; vandaar dat het verhaal nu pas komt. Ik ga ervanuit dat jullie mij dat niet kwalijk nemen. 🙂

Op de dag van de opname was ik best nerveus. Zoals velen met mij, hou ik gewoon niet van ziekenhuizen. Ik moest mij om 07:00 uur melden in het ziekenhuis; ik stond als eerste op de lijst om geholpen te worden.
Sinds zes uren daarvoor had ik niets meer gegeten en sinds twee uren daarvoor had ik het laatste slokje water genomen. Nuchter zijn, heeft alleen maar voordelen voor jezelf na afloop van de operatie. Ik hield mij daar ook netjes aan.
Ik was, met uitzondering van een keizersnede bij de geboorte van mijn jongste dochter, ook nog nooit geopereerd.

Vanwege een (spoed)operatie met voorrang werd ik uiteindelijk pas om 12:15 uur de operatiekamer ingereden. Daarvoor onderga je een aantal checks ter controle, die mij wel een gerustgesteld gevoel gaven. Steeds werd herhaald waar ik voor kwam, wat er ging gebeuren en wie wat deed. Zolang ik alles maar nuchter bekeek en beoordeelde, kreeg de emotie geen toegang en kon ik alles rustig ondergaan.

Het was vrij druk in de operatiekamer; ik telde al snel iets van 10 personen. Maar er moet natuurlijk in korte tijd best veel gebeuren. Nadat de injectie om de bloedvaten te verdoven was gegeven, ging het erg snel. Ineens kwam de mededeling “countdown”; vervolgens werd er afgeteld: 5, 4, 3…… en toen ging het licht uit.

De hele ingreep heeft ongeveer anderhalf uur geduurd. Toen ik bijkwam op de verkoeverkamer bleek dat ik in gevecht was met de zuurstofslang in mijn neus. Die heeft mij tot het moment dat mijn saturatie weer op peil was, dwarsgezeten. Nadat de narcose was uitgewerkt, voelde ik mij redelijk goed en mocht ik de volgende dag ook naar huis.

De eerste nacht en dag thuis was een groot drama; alles deed pijn en bewegen vanuit ligstand bleek een grote ellende. Daarna ging het wel beter, maar het gevoel alsof ik door een vrachtwagen was overreden, bleef de eerste week hardnekkig aanwezig.

Het enige waar ik zo ontzettend blij mee was, was de hoeveelheid lucht die ik kon inademen zonder het benauwd te krijgen. Wat een fijn gevoel! Toen bleek pas hoe weinig lucht ik de laatste tijd had kunnen opnemen met een ademteug; geen wonder dat ik het benauwd kreeg met hardlopen. 🙂

Inmiddels zijn we al weer een aantal weken verder en ben ik goed hersteld. Drie tot vier weken na de operatie ben ik weer lekker gaan sporten en ik ondervind gelukkig geen problemen.

Het litteken een paar dagen na de operatie (boven) en zeven weken verder (onder).

Facebook
Twitter
Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *