Van onder water naar op het water

Sinds een tijdje heb ik er een nieuwe hobby bij: zeilen.

Alsof duiken nog niet genoeg gedoe oplevert met materiaal, techniek en dingen waarvan je eerst geen idee hebt waar ze voor dienen.

We begonnen in een klein Valkje. Lekker overzichtelijk, zou je denken. Inmiddels zijn we overgestapt op een kajuitbootje.

Dat klinkt meteen een stuk serieuzer. En eerlijk gezegd: dat is het ook een beetje. Maar tegelijkertijd is het ook makkelijker; er zit in ieder geval al een motor op. 🙂

 

We zijn nog gewoon aan het leren

Voor de duidelijkheid: we zijn nog niet klaar met zeilles. Verre van zelfs.

We hebben nog steeds les en leren iedere keer weer nieuwe dingen. Over zeilen, over de wind, over koers houden, over aanleggen en over wat je vooral níét moet doen als de boot net iets anders reageert dan je had bedacht.

Vanaf de kant lijkt zeilen altijd heel eenvoudig. Je hijst een zeil, trekt ergens aan een touw en daarna vaar je ontspannen de horizon tegemoet.

Dat beeld klopt niet helemaal. Om te beginnen, heten de meeste touwen aan boord natuurlijk geen touwen. Ze hebben allemaal een naam. En bij voorkeur een naam die je net vergeten bent op het moment dat iemand roept dat je hem nodig hebt.

Dan volgt meestal iets als:

‘Pak die lijn!’

‘Welke?’

‘Die daar!’

Heel leerzaam.

 

Peter heeft nog steeds een voorsprong

Ik doe dit samen met Peter. Hij loopt iets voor, want hij had al een eerste zeilcursus in een Valkje gedaan voordat ik begon.

Hij weet daardoor soms al wat er moet gebeuren. Ik weet inmiddels meestal waar hij het over heeft.

Dat is vooruitgang.

Gelukkig leren we vooral door veel te doen. Soms gaat het meteen goed. Soms lukt het na een paar pogingen. En soms gebeurt er iets waarvan we na afloop besluiten dat het vooral een leerzaam moment was.

Dat klinkt beter dan fout.

 

Nu met kajuit én motor

Ons huidige lesbootje is een kajuitboot. Dat is toch weer andere koek dan een Valkje.

De boot is groter, zwaarder en er zit een motor op (gelukkig!). En met die motor hebben we inmiddels ook al behoorlijk wat geoefend.

Vooruit varen is niet zo ingewikkeld. Dat zou je tenminste denken.

Maar dan komen de motormanoeuvres.

Achteruit varen. Draaien. Aanleggen. Wegvaren. Rekening houden met wind. Rekening houden met de boot. Rekening houden met andere boten.

En vooral: proberen eruit te zien alsof alles precies volgens plan gaat.

Dat laatste lukt steeds beter. Soms.

 

Een boot doet niet altijd wat jij wilt

Een van de dingen die ik inmiddels heb geleerd, is dat een boot zijn eigen mening heeft.

Vooral bij lage snelheid.

Je kunt heel zorgvuldig bedenken waar je heen wilt, maar wind, water en de boot zelf hebben daar soms andere ideeën over.

Met een auto draai je aan het stuur en ga je ongeveer die kant op. Met een boot draai je aan het roer en wacht je even af wat er gebeurt.

Dat maakt manoeuvreren in een haven bijzonder interessant.

Je leert vanzelf rustig te blijven. Of in ieder geval rustig te kijken.

 

Zeilen blijft natuurlijk het leukste deel

Naast al dat varen op de motor zijn we natuurlijk vooral bezig met zeilen.

Zeilen hijsen, koers bepalen, overstag gaan, gijpen, de zeilen goed zetten en ondertussen blijven opletten wat de wind doet.

En die wind is niet altijd even behulpzaam.

Soms is er nauwelijks wind en beweeg je zo langzaam dat je uitgebreid kunt bekijken hoe mensen langs de kant wandelend sneller gaan.

En soms waait het ineens een stuk harder en is iedereen aan boord direct een stuk alerter.

Maar als alles klopt en de boot lekker loopt, is het echt geweldig.

Motor uit. Zeilen goed. Alleen de wind en het water.

Dan begrijp je meteen waarom mensen hier verslaafd aan raken.

 

En dan die kajuit

Een kajuitboot heeft natuurlijk nog een belangrijk voordeel.

Er zit een kajuit in.

Dat opent meteen allerlei mogelijkheden.

Je kunt verder varen, ergens aanleggen en in theorie gewoon aan boord blijven slapen.

Ik zeg nadrukkelijk: in theorie.

Voor we volledig ontspannen met een kop koffie of thee in de kuip door Nederland trekken, mogen we vermoedelijk nog wel wat oefenen.

Maar het idee spreekt me enorm aan.

Niet alleen een paar uur varen, maar echt ergens naartoe gaan.

Een klein avontuur met je eigen bootje als vervoermiddel én verblijfplaats.

 

Misschien ook een beetje voor later

Misschien zit er achter deze nieuwe hobby ook nog een klein toekomstplan.

Duiken vind ik fantastisch en ik hoop dat nog heel lang te blijven doen.

Maar er komt ooit een moment waarop met zware duikflessen rondlopen, een boot af klauteren of over de dijk klimmen klauteren en jezelf met al je spullen uit het water hijsen wat minder aantrekkelijk wordt.

Dan is het fijn om een alternatief te hebben.

Op het water in plaats van eronder.

Want zeilen kun je heel lang blijven doen.

Al begin ik inmiddels wel te vermoeden dat ‘zeilen kan altijd’ iets optimistischer klinkt voordat je weet hoeveel lijnen, zeilen en manoeuvres erbij komen kijken.

Maar goed.

Dan zetten we gewoon de motor aan.

 

Voorlopig vooral veel leren

We zijn nog lang geen volleerde zeilers.

En dat hoeft ook niet. Juist het leren is leuk.

Iedere les kunnen we weer iets wat daarvoor nog lastig was. We worden handiger met de boot, begrijpen steeds beter wat er gebeurt en hoeven iets minder vaak heel overtuigend te doen alsof het allemaal precies zo bedoeld was.

En zolang we samen plezier hebben, nieuwe dingen leren en na afloop met boot én bemanning weer veilig terug zijn, vind ik het voorlopig prima.

Wie weet waar we over een tijdje naartoe varen.

Voor nu blijven we nog even oefenen.

Dat lijkt me verstandig.