Hardlopen: voor de één een hobby en voor de ander een uitlaatklep. Ik heb er een haat-liefdeverhouding mee. Het ene moment gaat het goed en voel ik mij supersterk; het andere moment word ik gehinderd door blessures. Enige tijd geleden schreef ik al over mijn hardnekkige hamstringblessure. Gelukkig gaat het inmiddels al veel beter en ik heb weinig tot geen last meer van de blessure.

Stremming herstel

Wel merk ik dat mijn lichaam moeite heeft het sportritme weer op te pakken.

De ene week gaat het fantastisch en voel ik mij onwijs fit, de andere week kelder ik weer volledig naar beneden en kost het mij al moeite om mijn hardloop-schoenen aan te trekken.

Je vraagt je af hoe dat kan, zeker omdat ik voorheen zonder enige moeite desnoods ’s avonds laat nog een rondje ging hardlopen. Ik kan natuurlijk alleen spreken voor mijzelf en adviseer anderen dan ook om mijn verklaring van de stagnatie niet op zichzelf te betrekken. Iedereen is immers anders!

Ik constateer dat ik last heb van een aantal factoren die mijn motivatie dusdanig beïnvloeden, dat ik geen animo heb om te sporten. Die factoren zijn:

  • Hooikoorts; ik heb dit jaar enorm veel last van mijn hooikoorts en heb deze keer ook andere, zwaardere medicijnen gekregen.
  • Het is de afgelopen maand ongekend warm in Nederland; ik heb veel moeite om mijn hitte kwijt te raken en met dit weer heb ik daar extra last van.
  • Ik zit niet helemaal lekker in mijn vel; enige stress is een goede reden voor slapeloze nachten en een ‘vol’ hoofd. Normaliter kan ik dat hoofd wel leeglopen, maar de vermoeidheid heeft dit keer vaak de overhand.
  • Mijn hardloopmaatje heeft besloten om voorlopig het lopen op een laag pitje te zetten en focust zich op andere dingen. En mijzelf alleen inschrijven voor hardloopevenementen doe ik eigenlijk ook niet. Daardoor heb Ik nu ook geen ‘dwang’ om mij te motiveren om ondanks alles toch mijn hardloopschoenen aan te trekken.

Stukje bij beetje

Zoals ik hierboven al aangaf, heb ik een haat-liefdeverhouding met het hardlopen. Ik doe het vooral omdat het goed is voor mijn conditie en mijn lichaam. En zodra ik eenmaal buiten bezig ben, vind ik het heerlijk en kan ik de meeste keren oprecht genieten van mijn hardlooprondje. Maar helaas werkt mijn lichaam niet altijd mee en ontstaan er ook vaak blessures.

Ik weet echter dat als je positief blijft, je die positiviteit ook uitstraalt en dat het doorwerkt. Vandaar dat ik daarom gewoon blijf volhouden zonder ook maar iets te forceren. Stukje bij beetje gaat het steeds makkelijker en de snelheid, die ik overigens nooit écht heb gehad, komt vanzelf wel weer terug. Mijn eerste prioriteit is het relatief eenvoudig kunnen lopen van een 10km parcours. Pas dan kan ik echt zeggen dat ik ‘er weer ben’,

Plezier

Wat ik echter het belangrijkste gedeelte vind van het hele hardlopen, is dat ik er plezier in blijf houden. Zolang je ergens plezier in hebt, ervaar je de dingen namelijk anders. Zo worden zelfs verplichtingen, die ik mijzelf overigens altijd opleg, leuke bezigheden. Vandaar dat ik nu, zonder enige druk (van mijzelf 😉), alleen maar ga hardlopen als ik er zin in heb. Ik heb er nog steeds alle vertrouwen in dat het slechts een ‘fase’ is waar ik even doorheen moet en dat betere tijden eraan komen.

Dus lieve mensen….wat je ook doet; vergeet vooral niet te genieten! De rest komt vanzelf. 😍

Facebook
Twitter
Instagram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *